Iedereen herinnert zich waarschijnlijk 11 maart 2011 nog wel: de aarde beefde in de buurt van Japan (met maar liefst 8,9 op de schaal van Richter en nog heel wat hevige naschokken). Het gevolg was een enorme vloedgolf en aansluitend een kernramp waarvan we de impact nog niet ten volle beseffen. Nu zelfs durft men al spreken van een catastrofe ter grootte van die van Tsjernobyl, ... in 1986.

In mijn jeugdverhaal 'Plafond van macaroni' (waaraan ik al begonnen was te schrijven op het einde van de twintigste eeuw) is er ook een vermelding van een vreselijke kernramp, maar dan in de toekomst, op Antarctica (Zuidpool) in de jaren dertig van de 21ste eeuw.

Door het onmiddellijke smelten van het poolijs wordt er een enorme vloedgolf veroorzaakt,die ook nog eens gepaard gaat met een intense radioactieve straling. De wereld (die dan al overbevolkt is) wordt een ware puinhoop, ... ze bevindt zich in een nog ergere staat dan na de verwoestingen door de tsunami in Japan.

De totaal ontredderde wereldbevolking moet deze vreselijke ramp verwerken. Mijn focus valt daarbij op twee personen (Brent en Cassie), respectievelijk acht en dertien jaar na die vreselijke ramp. Welke zin kunnen zij (nog) aan hun leven geven? Waar zullen zij zich thuisvoelen? Zal de wereld nog ooit hetzelfde worden? Dat alles is te lezen in mijn eerste jeugdverhaal 'Plafond van macaroni'.